Dziecko chce, by je traktować poważnie, żąda zaufania, wskazówki i rady.

                                                      Janusz Korczak

 

VADEMECUM BUDOWANIA POCZUCIA WŁASNEJ WARTOŚCI U DZIECI 
  

  • Nie żartuj ze słabych cech dziecka, zwłaszcza tych, z których żartują inni.
  • Chwal dziecko- to wzmocni w nim pozytywne i konstruktywne zachowania.
  • Oducz je obwiniania samego siebie. Ciągła samokrytyka to zły nawyk, jeśli się powtarza, zbadaj przyczyny i pomóż rozwiązać problem. 
  • Przyglądaj się jego wynikom w nauce i staraj się poznać naturę trudności.
  • Pomóż dziecku równoważyć jego słabości poprzez maksymalne wykorzystanie jego mocnych stron
  • Wystrzegaj się nadopiekuńczości – ucz je odpowiedzialności i daj mu swobodę właściwą do jego wieku.
  • Traktuj je z szacunkiem i miłością, nawet wtedy, gdy je karcisz.
  • Znajdź czas na rozmowę o jego sprawach i bądź wtedy uważny- słuchaj go, nie zajmuj się w tym czasie innymi rzeczami.
  • Pozwól mu wyrażać i bronić własnego zdania.
  • Nie porównuj  z rodzeństwem, rówieśnikami ani z samym sobą, uznaj jego odmienność.

(na podstawie Dobson J.:Jak budować poczucie własnej wartości w swoim dziecku?)  



PRFILAKTYKA UZALEŻNIEŃ – PORADY DLA RODZICÓW

Każdy z rodziców zdaje sobie sprawę , jak ogromnym i niebezpiecznym problemem jest narkomania a także używanie przez młodych ludzi środków odurzających. Dlatego warto zastanowić się, co można zrobić by ustrzec własne dziecko przed narkotykami.


1.  Najważniejsza jest więź z dzieckiem- bliskość, przyjaźń, zaufanie i szczerość.                                                  
2.  Nauczmy się słuchać, gdy mówią do nas nasze dzieci.
3. Wspierajmy je w rozwijaniu poczucia własnej wartości, niezależności, odpowiedzialności  oraz innych pozytywnych cech.
4.  Zachęcajmy je do rozwijania zainteresowań i aktywności, które są konstruktywne i interesujące.
5.  Budujmy silne więzi rodzinne poprzez zachęcanie dzieci do szerszych rozmów o wszystkich problemach m.in. o narkotykach, szkole, zainteresowaniach, kolegach, ich postawach, zachowaniach, życiu. Nie unikajmy trudnych tematów
6.  Uczmy dzieci jak przezwyciężać trudności i radzić sobie w sytuacjach trudnych i problemowych.
7.  Ustalmy zasady i reguły, które muszą być przestrzegane i egzekwowane. Bądźmy konsekwentni.
8.  Zajmijmy kategoryczne stanowisko nie dopuszczające używania środków odurzających w jakiejkolwiek formie.
9.  Dowiedzmy się jak najwięcej o narkotykach i innych środkach odurzających, poszerzmy swoją wiedzę .
10.  Nauczmy się rozpoznawać sygnały wskazujące na zażywanie środków odurzających, aby w porę zareagować.
11.  Nie bądźmy bezkrytyczni i nadmiernie opiekuńczy, miejmy poczucie odpowiedzialności   za własne dziecko.
12.  Zachęcajmy dziecko do zapraszania przyjaciół do domu - poznajmy ich np. przy herbacie i ciastku.
13.  Nawiążmy kontakty z rodzicami kolegów dziecka, bądźmy w stałym kontakcie ze szkołą - nie lekceważmy ich uwag i spostrzeżeń.
14.  Dowiedzmy się, gdzie szukać specjalistycznej pomocy dla siebie i dziecka (źródła: pedagog szkolny, lekarz, ksiądz, strony internetowe).
15.  Bądźmy przykładem i wzorem do naśladowania. To nasze czyny, nie słowa mają uczyć dziecko, jak żyć.

Sygnały ostrzegawcze, których nie wolno lekceważyć:

• Twoje dziecko oddala się od ciebie , staje się obce mimo, że wcześniej byliście blisko
•  unika rodzinnych świąt, wspólnych posiłków, spędzania wspólnie czasu
•  wyraża niechęć do rozmów, unika kontaktu, kręci w rozmowie, kłamie
•  ma kłopoty z nauką, choć wcześniej dobrze sobie radziło, wagaruje, otrzymuje złe stopnie
•  od pewnego czasu przestało się interesować swoimi dawnymi zajęciami
•  jest niecierpliwe, rozdrażnione
•  jest na zmianę pobudzone lub ospałe, sypia o różnych porach i trwa to długo
•  znika często w ciągu dnia z domu pod dowolnym pretekstem, stara się unikać kontaktu po powrocie
•  wraca bardzo późno, bez uzgodnienia nocuje poza domem
•  ma nowych znajomych, których nie chce zapraszać do domu
•  kwestionuje szkodliwość narkotyków i innych środków odurzających, uważa, że powinny być zalegalizowane
•  nie ma apetytu lub ma nadmierny apetyt
•  ma przekrwione oczy, zwężone lub rozszerzone źrenice, przewlekły katar
•  w  pokoju Twojego dziecka dziwnie pachnie, miewa fifki, fajki różnych kształtów, bibułki do skrętów, susz, biały proszek, tabletki nieznanego pochodzenia, opalone fole aluminiowe, nieznane chemikalia, tabaka
•  z domu znikają pieniądze, wartościowe przedmioty


Masz prawo sądzić, że z dzieckiem dzieje się coś niedobrego, jeżeli zauważysz kilka z wymienionych objawów jednocześnie.


      Rodzicu,  gdy masz pewność, że chodzi o narkotyki to musisz zacząć działać, bo problem sam się nie rozwiąże.  Pamiętaj nie działaj  pod wpływem emocji, nie rozpoczynaj rozmowy, gdy dziecko jest odurzone. Przygotuj się do rozmowy- zadbaj o to, aby każde z was miało czas na te rozmowę. Wysłuchaj co Twoje dziecko ma do powiedzenia na swoją obronę, ale nie daj się zwieść łatwym tłumaczeniom. Nie ufaj zapewnieniom, że znaleziony w jego pokoju narkotyk należy do kolegi, nie daj się przekonać, że teraz taka moda i wszyscy biorą narkotyki lub inne środki odurzające. Nie obwiniaj się, kiedy mówi, że bierze z powodu problemów rodzinnych.
      Jeżeli sprawdzisz, że był to incydent-daj dziecku szansę, nie traktuj od razu jak narkomana. Jednak porozmawiaj o konsekwencjach i zagrożeniach z powodu zażywania środków odurzających, procesie wchodzenia w uzależnienie, a także na temat presji i manipulacji ze strony grupy. Uświadom odpowiedzialność prawną dotyczącą przestępstw narkotykowych. Powiedz, że zawiodło twoje zaufanie, złamało zasady. Ustalcie nowe reguły- ściśle ich przestrzegaj i egzekwuj. Stosuj zasadę ograniczonego zaufania dopóki nie upewnisz się, że wszystko jest w porządku.
      Jeżeli stwierdzisz, że dziecko ma już problem z zażywaniem środków uzależniających, skorzystaj z pomocy specjalistów. Zdobądź adresy poradni lub specjalistów w zakresie uzależnień oni  pomogą Tobie i dziecku poradzić sobie z problemem. Wspólnie z terapeutą i dzieckiem ustalcie reguły postępowania i konsekwentnie ich przestrzegajcie.
      Nie chroń dziecka przed konsekwencjami jego zachowań, nie usprawiedliwiaj, nie tłumacz dziecka przed nauczycielami, znajomymi i rodziną, nie wstydź się i nie ukrywaj za wszelką cenę  problemu - to może się zdarzyć w każdej rodzinie. Jeżeli dziecko podejmie już terapię, to będzie potrzebowało od Was  dużo cierpliwości, zrozumienia, wsparcia i miłości.

(źródło: Poradnik dla rodziców- Bliżej siebie- dalej od narkotyków)
www.narkotyki.pl
www.dopalaczeinfo.pl